روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی

نوشتنی زیاده اما نه دل و دماغش هست، نه انگیزه ای...اگه گفتنی ها رو بگی خفه خواهی شد و نگی هم که بغض خفه ات میکنه...جامعه خودم رو با مرغ و خروسهای حیاط مقایسه میکنم...وقتی صدای خروسها آزار دهنده شد، یک روز با شهلا خانم همسایه خوبمون و اوستاهایی که حقوق بگیر ما بودن همدست شدیم و همشونو سر بریدیم. صدای فریاد خروسها همه محل رو برداشته بود اما خوب کسی دخالت نمیکرد چون ما مالک خروسها بودیم...سهم اوستاها و همسایه رو هم بهشون داده بودیم و با خیال راحت و بدون مزاحمت خروسهای سرکش و پر سر و صدا رو کشتیم......

چه چیزی خوبه و چه چیزی بد؟xa0این کار خوبه اون کار بد؟xa0 این کارو کنیم مردم چی میگن و اون کارو کنیم چی میگن؟ همه عمرمون شده درگیر همین باید و نباید ها و اینکه چه چیزی خوبه و چه چیز بد...به عبارتی میشه گفت همش به این فکر هستیم که دیگران در موردمون چطور قضاوت میکنن...به جای این حرفا کاش کمی به این فکر میکردیم که دیگران مگه بیکارن که در مورد ما فکر کنن چه برسه به اینکه قضاوتمون کنن...و اصلا قضاوت کنن...م...