مرگ هم رسم خوشایندی است

سهراب سپهری میگه زندگی رسم خوشایندی است و من ضمن اینکه این حرفو خیلی خیلی قبول دارم, معتقدم مرگ هم رسم خوشایندی است...حتی شاید خوشایند تر از زندگی...

فکر میکنم تمام نفرت و ترس ما از مرگ به عدم آگاهی برمیگرده و اینکه ما هیچ دیدگاهی از وضعیت پس از مرگ نداریم. در ضمن کلی هم از مسائل پس از مرگ ترسانده شدیم...مثلا فشار قبر و فرشتگان عذاب و ...

بنظر من مرگ هم یکی از جنبه ها و مراحل خلقت هست مثل تولد انسان و با مرگ به مرحله دیگری از زندگی وارد میشیم. دقیقا مثل وقتی که از مرحله جنینی به زندگی دنیوی وارد شدیم و شروع به نفس کشیدن کردیم با مرگ هم دست از نفس کشیدن میکشیم و یقینا وارد مرحله جدیدی میشیم...

قضیه دو حالت خواهد داشت یکی اینکه کلا همه چیز که در این دنیا داشتیم مثلا خاطرات و مشغله ها و بستگان و ... از یادمون میره که این حالت خیلی خوبیه...مثل وقتی که بدنیا اومدیم و از جنینی چیزی یادمون نبود...و یا اینکه همچنان مسائل دنیوی رو به یاد میاریم و حتی میبینیم ولی به قول معروف دستمون از دنیا کوتاهه و کاری نمیتونیم براشون انجام بدیم که این هم همچین بد نیست...

حالا با همه این تفاسیر چرا از مرگ میترسیم از نظر من مربوط میشه به مساله درد کشیدن...مثل وقتی که برای تزریق آمپول آماده شدیم و میدونیم قراره درد بکشیم و چشمهامون رو میبندیم ... این درد ادامه نخواهد داشت...احتمالا درد مردن هم همینطوره...در حالی که هر روز دردهای بیشتری رو داریم تحمل میکنیم بدون اینکه حتی بفهمیم و یا برای خلاصی ازشون کاری بکنیم...

نمیدونم چرا این موضوع یهو به ذهنم رسید...شاید با تکانهای شدید هواپیما ربط داشت...نمیدونم من دیوانه ام یا اونهایی که از ترس جیغ میزدن...من فقط به این فکر میکردم که زندگی پس از من هم ادامه خواهد داشت و به اینکه چقدر زود فراموش خواهم شد ...

روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...