چی بگم؟

نمینویسم نه اینکه ندونم چی میخوام بنویسم...نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشم....راستش میترسم چیزی بگم که به کسی بر بخوره...میترسم بهم بگن چرا تکلیفت با خودت هم مشخص نیست...از کنایه ها و حرفها نه اینکه بترسم...حوصله ندارم...

تکلیفم توی یک مورد قطعا با خودم مشخصه...اینکه ایران رو دوست دارم و مطمئن هستم بهترین جا برای زندگی کردن به معنی واقعی، پول در آوردن و خوش گذروندن ایرانه...

فقط میمونه یک مساله که هر روز مجبوریم شاهد بیشعوری افراد زیادی باشیم و رنج بکشیم. یعنی همه مسائلی که باهاشون مواجه میشیم و به نوعی اعصاب و روان ما رو فرسایش میدن مشکلات شعوری مردم هستند...مردمی که داعیه قرنها تمدن رو دارند اما در رفتار روزمره عموما ذره ای از آثار این تمدن را بروز نمیدهند...در رانندگی در برخورد با همدیگه...در کار...در برقراری ارتباط با همدیگه...در استفاده از تکنولوژی...استفاده از شبکه های اجتماعی و ...

...دریغ است ایران...

روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...