روز مادر

دلم برای زنها و مادرهای سرزمینم میسوزد که امروز بیشترین تبریکها رو برای هم فرستادند و همدیگر را گل بانو و مهربانو خطاب کردند...زنهایی که امروز از فرزندان و همسرانشان گل و هدیه دریافت کردند و غذاهای مورد علاقه همسر و فرزندانشان را با عشق همیشگی آماده کردند...زنهایی که از داشتن روزی به اسم خودشان به خود بالیدند ولی هیچکس یادش نبود که این زن همانی است که شهادت و گواهیش, دیه اش و ارثیه اش نیمه لحاظ شده....و هیچ مرد و فرزندی برای زنها سینه سپر نکرد و همیشه زن را جنس درجه دو دانستند و درد این وقتی بیشتر میشود که خود زنها هم به یکدیگر رحم نمیکنند و برای به دست آوردن حق خود تلاشی نمیکنند.....خانمهایی که بعنوان نماینده به مجلس میروند معمولا برای خودشیرینی لایحه هایی پیشنهاد میدهند که حقوق زنان و شرافت و عزتشان را بیش از پیش پایمال کند و از همه دردناکتر کلیپی بود که دیدم در آن جمعی زن که دریغ میکنم آنها را "خانم" بنامم پای منبر کسی نشسته بودند که زنان را نوعی حیوان میدانست که برای استفاده مردها خلق شده اند.....

پس بهتر است منطقی باشیم. بس کنید فرستادن پیامهای روزت مبارک بانو....تو شاهکار خلقتی....که حالم بد میشود از اینهمه جهل...اینهمه رخوت....به یاد خودمان بیاوریم که در این سرزمین زنها تاج حکمرانی داشتند و فرمانده سپاه بودند و فکر نمیکنم اگر حق زنی آنطور که شایسته اش هست رعایت بشود نیازی به این بازیهای بچگانه نباشد...

هر روز روز زنان و مادران فداکار و زحمتکش سرزمین من است...هر روز روز کسانی است که فرزند پروراندند و تقدیم کشورشان کردند...هر روز روز کسانی است که با سختیها, تحریمها, بیماری و پاندمی و ....کانونهای خانواده های ایرانی را گرم و منسجم نگه داشته اند.....

ما زنها نیازمند تبریک نیستیم ما خواهان حق مسلم و انسانی خود هستیم. 

روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...