روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی
آخرین مطالب
امکانات وب
همیشه به این امید هستیم که فردا از امروز بهتر خواهد شد ولی نمیدونم چطوریه که همش داریم حسرت دیروز رو میخوریم.
بچگی رو در آرزوی بزرگ شدن سپری کردیم و بزرگ که شدیم آرزو میکنیم بچگی دوباره برگرده....دوران نوجوانی رو در آرزوی قبولی در کنکور بودیم و بعد از ورود به دانشگاه در آرزوی فارغ التحصیلی...بعد از فارغ التحصیلی دلمون برای روزهای دانشجویی تنگ میشد...آرزوهای جدید...آرزوی شغل خوب و پس از رسیدن بهش حسرت یک روز بیکاری...آرزوی ازدواج...داشتن فرزند...و بعد آرزوی یک روز خلاصی از زیر بار مسؤولیت اونها...و انگار این آرزوهای بزرگ و کوچک هیچ وقت تمومی ندارن...فکر میکنم با تموم شدن این آرزوها و این امید به فرداها و حسرت گذشته ها رو خوردن ها انسان خواهد مرد...حتی اگر بصورت فیزیکی هم زنده باشه از نظر روحی خواهد مرد...خدایا بی آرزو نمونیم...
روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...