خیلی وقت بود که اینجا چیزی ننوشته بودم. نه که حرفی برای گفتن نداشته باشم ولی راستش وقت نداشتم ولی همیشه به فکر وبلاگ خاک گرفته قدیمی خودم بودم. من به تازگی یک مجتمع گردشگری را راه اندازی کردم و سرم خیلی شلوغ بود. البته فقط سرم از بابت خرید وسایل و تجهیزات شلوغ بود وگرنه مسافر که نداریم و بخاطر کرونا...

باز هم تمبلی کرده بودم اینجا بنویسم اما امروز وقتی داشتم ایمیلهامو چک میکردم به ایمیل یکی از خوانندگان وبلاگ رسیدم و تصمیم گرفتم امروز این مطلب رو بنویسم. وقتی دانشجوی دکتری بودم استادی به نام پروفسور مصطفی کمال رییس دانشکده معماری بود که بعدا یکی از اعضای کمیته سوپروایزری من شد و با هم رفت و آمد خا...

دلم برای زنها و مادرهای سرزمینم میسوزد که امروز بیشترین تبریکها رو برای هم فرستادند و همدیگر را گل بانو و مهربانو خطاب کردند...زنهایی که امروز از فرزندان و همسرانشان گل و هدیه دریافت کردند و غذاهای مورد علاقه همسر و فرزندانشان را با عشق همیشگی آماده کردند...زنهایی که از داشتن روزی به اسم خودشان به خ...

اینجا شمال ایران و مخصوصا منطقه اسالم که من در آن ساکن هستم یکی از سخت ترین مکانهای ایران برای ساخت و ساز هست. نه اینکه فکر کنید مجوز صادر نمیشه ... بخاطر کارگر و اوستا کار و مصالح و ....در اینجا کسی

دوستی سوال داشتند در مورد بهداشت, و مدرسه روستا, و رفتار, مردم و من واجب دیدم اینجا بنویسم که همه استفاده کنند. در همه روستا,ها خانه بهداشت, وجود داره و بر وضعیت سلامتی بهداشت, روستا,یی ها نظارت میکنه. اینجا

از بس سرم شلوغه که فکر میکنم چند ماه یکبار دارم اینجا مینویسم. ولی فکر میکنم هم برای ثبت خاطرات و هم به اشتراک گذاری تجارب خوبه که گاهی اینجا بنویسم. مشغله های اینجا از نوع اعصاب خرد کن مشغله های شهری

نگهداری از حیوانات باعث محدودیتهای زیادی میشه که با نوع زندگی ما زیاد جور نیست. در این یک سال و چند ماهی که اینجا هستیم نگهداری از حیوانات زیادی رو تجربه کردیم و به این نتیجه رسیدیم که فقط میتونیم سگ

مشغله های روستایی من به قدری زیاد شده که اصلا بعضی روزها یادم میره مودم رو روشن کنم و به اینترنت متصل بشم. خیلی خوشحالم از اینکه به واسطه کار مجبور نیستم دائما به اینترنت متصل باشم و ایمیلها و پیامها

ما هم اردک داشتیم و هم غاز و همیشه در محوطه نگهداری اونها سر و صدای زیادی بود و صدای غازها هم که به طور طبیعی بلند تر و آزار دهنده تر از صدای اردکها بود....از طرف دیگر هم همیشه حتی شبها سر و صدای زیاد

زندگی روستایی آهنگ مخصوص خودشو داره و کوک این آهنگ با دنیای مجازی جور نیست. من سالها عادت داشتم به محض بیدار شدن وارد دنیای مجازی بشم از وبلاگ گرفته تا چک کردن ایملها و یا شبکه های اجتماعی...ولی این ر

حدودا دو ماه و نیمه که در تعطیلات به سر میبرم. تعطیلاتی که خودم برای خودم تعریف کردم و حاضر نیستم تمومش کنم. از اینکه کار دانشگاه را رها کردم خیلی خوشحالم. از دکتر فرهاد رهبر هم ممنونم که باعث شد نگاه

روستایی شدم. افتخار میکنم به اینکه جلوی هیچ انسانی سر خم نکردم و سرم رو بالا گرفتم و حالا هم با افتخار میگم روستایی شدم. گور پدر مدرک و پرستیژ و هرچی که همه دنبالش هستند, زندگی رو باید زندگی کرد.... ا

احساس میکنم دوباره کودک شدم...زندگی در اینجا منو خیلی یاد دوران کودکی می اندازه...وقتی که هیچ مسولیتی نداشتم و میتونستم تمام روز در باغ خانه بازی کنم. از 4 سالگی تا 11 سالگی رو در باغی که از پدر بزرگ

در اینجا یک سری کار هست که هر روز باید انجام بشه مثلا رسیدگی به حیوانات و گلها. هر روز صبح قبل از هر کار باید سگ عزیزم رو غذا بدم و زنجیرش کنم. چون شبها سگم آزاده و باید قبل از اینکه محمد سینا رو مدرس

در اینستاگرام صفحه ای جهت ثبت عکسهای زندگی بی تکرار روستایی درست کرده ام minaahangi

دوسال پیش سر کلاس روش تحقیق دانشجویان کارشناسی ارشد معماری واحد علوم و تحقیقات داشتم مثال میزدم و بحث کشیده شد به مکانیابی پروژه ها و برنامه ریزی برای اجرای اونها و خلاصه من گفتم که مکانیابی برای احدا

از امام حسین فقط یکی دو جمله بلدم و فکر میکنم تعداد مهم نیست و مهم اینه که اندیشه های بزرگان را در زندگی به کار ببندیم. امام حسین میفرماید اگر دین ندارید آزاده باشید و من درس آزادگی و عدم سکوت در برابر ظلم را از حسین آموختم.و اما ظلمی که بر هیات علمی های واحد علوم و تحقیقات شده واقعا کم و کوچک نیست ...

بجوشيد بجوشيد که ما اهل شعاريمبجز عشق بجز عشق دگر کار نداريمدر اين خاک در اين خاک در اين مزرعه پاکبجز مهر بجز عشق دگر تخم نکاريمچه مستيم چه مستيم از آن شاه که هستيم بياييد بياييد که تا دست برآريمچه دانيم چه دانيم که ما دوش چه خورديمکه امروز همه روز خميريم و خماريممپرسيد مپرسيد ز احوال حقيقتکه ما باد...

روزهای سختی شده برای همه ...تقریبا برای همه اعضای هیات علمی واحد علوم و تحقیقات و جالبه که در این روزهای سخت میشه آدمها رو شناخت... مثل اینکه شغال ها مدتهای مدیدی در انتظار از پا در آمدن شیرها بودن تا بهشون حمله ور بشن...این فرصت رو نخواهند داشت...bitekrari@Let's block ads! (Why?)

دانشجوی دکتری که بودیم به ندرت در دانشکده وقت اضافه داشتیم. کلاسها همه سر وقت تشکیل میشد و تمام وقت کلاس به بحث و تبادل نظر میگذشت و در آخر هم اساتید جمع بندی مباحثی رو که شروع کرده بودند انجام میدادند. از کلاس تا ساختمان PhD Room یا همون فضایی که جهت درس خوندن در اختیارمون بود را هم با بحث درس طی م...